Somberen helpt niet, dat weet ik wel. Maar zo langzamerhand heeft de winter dan toch wel weer lang genoeg geduurd. Zo’n overgangsperiode ben ik somberder dan de eerste maandag in januari en wil naar de warme zon. Waar blijft de lente? De merels zingen al sinds van de week.
De reis is weliswaar al geboekt (22 april, Heraklion, een vroege Transaviavlucht) maar dat duurt nog zo lang. Ik wil steentjes tellen in plaats van projecten tegen de deadline aanduwen. Ik wil raki drinken in plaats van de agendapunten voor de volgende ochtend verzinnen. Ik wil leegheid.
Ik wil meer geduld.
