g-point mouse
Kon ‘t niet laten. Vaderdag al geweest? Oh ja.
Het kan bijna niet zo zijn dat je uitgekeken raakt op een gewone muis. Tenminste, denk ik. Hoeft alleen maar functioneel te muizen en meer niet.
Toch is er genoeg keuze als je eens wat anders wil: een iTit, een G-point (welke man kan die nou goed bedienen), de Mighty Mouse, de Diamond FLower ($ 27.000), de voetmuis….
Enfin, zoek er maar een uit op deze pagina.
Dweezil Zappa speelt Frank. Melkweg, Amsterdam, 9 juli 2010.
Melkweg, Amsterdam, 9 juli 2010 - de setlist is in het commentaar toegevoegd door PaulB (16 juli 2010)
15 Afbeeldingen
De band van Dweezil was deels anders samengesteld dan de band zoals ik die van de DVD ken. Een opvallende wijziging zijn de vocals. Ben Thomas zet een fantastische show neer en heeft een stem die in het laag erg aan Frank doet denken.
Sheila Gonzalez is supergoed, zowel vocaal als op de fluit, sax én keyboard.
Ik heb nog geen setlist kunnen vinden, wat jammer is, want je raakt het zo snel weer kwijt.
Zappa speelde van de albums Shut up ‘n play your guitar, 200 Motels, Tinsel Town Rebellion, en daaruit kiest Dweezil niet voor de makkelijke nummers zoals in voorgaande Tours. Met drum-, bas-, gitaar- en sax-solo’s komt de band heel goed weg.
Dweezil stelt zich nogal statisch als leader of the band op en kijkt minzaam glimlachend naar Billy Hunting als die een geweldige solo weggeeft. Dweezil is een goed immitator en houdt het erfgoed van Frank in ere, meer niet, maar toch ik zou ‘dit voor geen goud gemist willen hebben.
De clip komt uit de toegift: Peaches In Regalia. Toch nog iets wat kennelijk iederéén kan mee lalalala-en.
Paradiso Amsterdam, 22 juni 2010
20 Afbeeldingen
Al die bekende nummers uit Die Tijd. ‘Hebben jullie Toppop wel eens gezien?’ vroeg Leo Blokhuis aan wat jonkies die vooraan stonden. Nee, niet iedereen. De gemiddelde leeftijd was trouwens lager dan andere jaren volgens mij.
Artiesten als Loes Luca, Mieke Stemerdink, Huub van der Lubbe, Bob Fosco maar ook Giovanca, Ella Wonder (dochter van Bob), Beatrice van der Poel en meer zorgen voor een deinende vloer in Paradiso.
Zie ook 2 kleine impressies op Youtube, gemaakt met dat fijne Lumix cameraatje: Frank Lammers – Lust for Life (geweldige performance) en Ella Wonder – Roxanne (subliem!)
Het Oranjegevoel komt dichterbij. Op mijn werk is alles oranje rood wit blauw, maar dat heb ik niet op mijn geweten.
Thuis dan toch met iets meer bescheidenheid. De beessies gaan voor het merendeel naar kleindochter J. en 2 oranje exemplaren op de tv.
Voila: een shot uit de openingswedstrijd Zuid-Afrika vs Mexico, deels bekeken, maar ik ben nog niet warmgedraaid. Zodra Oranje zich van zijn goede kant laat zien én alle huisgenoten worden enthousiast: dán gaat het pas leven.
En intussen hoop ik dat ik niet gek wordt van de vuvuzela-herrie, hoewel daar ook een oplossing voor lijkt te zijn.
Aan de Hogeschool voor de Kunsten in Amsterdam zijn een paar uitbouwtjes in gebruik als etalage. In die etalage worden mooie, ontroerende, alledaagse, grappige objecten tentoongesteld.
Maar áchter die etalages wordt gewoon gewerkt.
Nu wil het geval dat in de nabijheid gelegen terrasjes al kwee-nie-hoelang geteisterd worden door Oost-Europees gejengel op Oost-Europese accordeons. Ja, jengelen, want het is meestal erbarmelijk en bij uitzondering wel aardig, en waar het jengelen is, bedelt de speler per definitie.
Toch weet ik nooit zo goed of een vrouw van moeilijk te schatten leeftijd, gebruind, versleten kleding, mij meewarig nakijkt als ik voorbij loop, mijn medelijden verdient of niet.
Hoe dan ook, de mensen van de Hogeschool zijn het beu, en hebben dit jengelverbodsbord ontworpen en opgehangen. En verdomd: het helpt.
De meeste volkstuincomplexen bevinden zich aan de randen van Amsterdam. Daar is het collectief tuinieren onverminderd populair en mag je, als je geïnteresseerd bent, op een wachtlijst plaatsnemen. Hou rekening met verplicht ‘Algemeen Werk’!
Bij wijze van uitzondering ligt tuincomplex Klein Dantzig midden in de stad – nou ja, midden in Oost. Een kleine oase, grenzend aan park Frankendael en de schooltuinen.
Sommige huisjes zijn prachtige miniaturen van iets wat architectonisch groot had moeten zijn. In deze huisjes mag niet worden overnacht en meestal net groot genoeg voor een zitje en een keukentje. De rest gebeurt toch buiten.
Citaat van www.kleindantzig.nl:
(foto met Lumix DMC-TZ7, een eerste testshoot)
Tertsa – geliefd strandje, met een uitstekende lunch binnen bereik bij Lambros.
Maar wat ziet de toerist liever?
Tertsa zonder vuilnis…
…of Tertsa met vuilnis?
Waarschijnlijk maakt het de toerist niet uit. Er heerst hier rust en er is voldoende ruimte om de vuilnis op een flinke afstand te laten. In de hoop dat het ooit opgeruimd wordt. Maar ja, je bent wel in Griekenland. Dus.
In het bergdorpje Christo (boven Mithi) is de gemiddelde leeftijd 80. Denk ik. Er kan geen auto in, het is een beetje de kruipdoor-sluipdoor straatjes en trappetjes zoals meer te vinden is in dit soort hoog gelegen dorpen.
Foto’s komen nog wel onder de rubriek Reis, maar voor deze keer een tikje kunstzinnig doorkijkje vanaf een, tja, soort van dak, in de richting van Mirtos, daar ver beneden.
Het moest er een keer van komen, met enige tegenzin. Knossos bezoeken. Dan hebben we dat maar gehad.
De kleine nederzettingen op Kreta zijn interessant, en zeer de moeite waard, met name omdat er niets aan gedaan is om ingewikkelde reconstructies aan te bouwen. De omtrekken van gebouwen, kamers zijn voldoende om je fantasie te laten gebruiken. Een goed voorbeeld is Gournia.
De enige indruk die Knossos achterliet is dat het een imposant grote nederzetting moet zijn geweest.
Deze foto is de enige die ik kon maken zonder in de weg lopend toeristenpubliek, plastic afdaken en bewegwijzerende hekwerken.
Een klimmetje levert dit plaatje op. Het kerkje rechts heb ik al eerder gefotografeerd (zie hier) maar vanaf hierboven zie je voor een héél klein deel hoe de zuidkust volgestouwd is met plastic kassen.
In de jaren 60 heeft een Nederlander dit idee uitgewerkt. De zon doet het werk, de kassen hoeven alleen geïrrigeerd te worden en het levert Kreta ongeveer net zoveel op als het toerisme.
Meest worden er tomaten gekweekt. En die zijn lekker, dat kan ik je wel vertellen.
De dorpen hierachter zijn altijd druk. Veel pick-ups, volgeladen met of groente en fruit of met Albanezen die hier in de kassen het meeste werk verrichten. Grote vrachtwagens rijden af en aan.
Als je voor de eerste keer door deze stoffige dorpen heen rijdt, op weg naar een vakantiebestemming, vraag je je met verbazing af of je wel op goede eiland bent beland. Ja, dat ben je, en er is zoveel wat deze plastic coast aan het oog onttrekt, dat je dit maar voor lief neemt.
Yep, goed geraden. Om met de deur in huis te vallen: alweer op Kreta geland.
Even een dag of 12 het hoofd leegmaken en intussen lekker eten met al dan niet alcoholische lekkernijen, zonnen, misschien ergens een muziekavondje meepikken en nog wat de bergen in wandelen.
Voorlopig even niets plannen en de dag zelf laten bepalen hoe die eruit komt te zien.
Dit is natuurlijk de Eyjafjallajökull, spreek uit als deze IJslandse mannenstem, waar de aswolkenproductie is afgenomen. Net als de nieuwswaarde trouwens.
Toch moet ik eraan denken, nee stiekem hopen, dat wanneer wij over zoveel weken weer moeten vertrekken van vliegveld Heraklion, de vulkaan weer zo actief geworden is dat we Echt Niet Kunnen Vertrekken.
Aaah, jammer zou dat zijn.
Betekenis van deze jeukel is trouwens Eilandbergengletsjer. Eyja (eiland), fjall (berg, dus fjalla = meervoud) en jökull (gletsjer). Weer wat geleerd.
Nou, nou! Zal een keer tijd worden. Eindelijk begonnen aan het vullen van de Reis-pagina’s.
Eerste gallery is van Kalami, een spookdorp op Kreta. Zie dit linkje.
Tussen de blauwe druifjes, die elk jaar maar weer gewoon terugkomen, staat ineens deze paarse wasachtige bloem. Aan het blad te zien komt het uit een bol en het lijkt een hyacintenbol. Maar… tja… ik weet het niet. Prachtig Paars, maar wat is het?
Zojuist en voor het eerst het ritueel op het Sint Pietersplein in Rome volledig gevolgd. Ik was ook benieuwd of er iets aan de rede toegevoegd was in verband met de actuele gebeurtenissen van seksueel misbruik in onze bisdommen. Maar nee, niets gehoord, tenzij het ergens in de algemeen toepasbare tekst verstopt werd (“een spirituele bekering”). Bedankt voor de bloemen en voor de rest iedereen in de regen. Wat een zegen.
